وقتی تمام امیدهای خوشبینانه من بدل به ناامیدی میشود!

همه آدم ها کم و بیش توی موقعیت های مختلف زندگیشون حس (؟) حسرت رو تجربه می کنن. چه حس ... حس ... نمی دونم کلمه ای برای توصیفش به ذهنم نمیاد.

این چند خط رو البته بعد از دیدن نتیجه بازی تیم های والیبال استرالیا و چین (برد 3 به 0 استرالیا) که منجر به قطعی شدن نرفتن تیم والیبال ایران به المپیک شد گریه می بایست بنویسم. انگار آدم یه خورده آروم می شه. حالا چه خاصیتی داره این نوشتن نمی دونم. خیلی از دغدغه های ذهنیم رو همینجوری کلا (کلا ها!) حل می کنم. رو کاغذ انگار یه راه حلی پیدا میشه. حالا بگذریم.

خلاصه خواستم بگم آرزو می کنم (اصلا که خوب شاید نشه ولی) تو موقعیت های بزرگ زندگیتون هیج وقت این حس رو تجربه نکنید.

پ.ن: پراکنده نویسی اگر یک سبک باشه تو نویسندگی. این متن من یه همچین سبکی داره.

/ 1 نظر / 33 بازدید
حمیده

بعد از تحقيقات:وااای‏!شما حدود 10سال از من بزرگ ترید كه‏!‏...مهم نیست؛من لينكتون كردم با اجازه‏!‏